NewsTime

Πρόσφατα άρθρα: Τάκης Μίχας

• 1 Ιουλ H "Μακεδονία" δεν είναι η Μακεδονία. Και λοιπόν;
• 16 Ιουν Η Μελωδία της Ευτυχίας

Μίχας Τάκης

Ο Τάκης Μίχας αρθρογραφεί σε ελληνικά και διεθνή έντυπα. Είναι συγγραφέας του βιβλίου "Ανίερη Συμμαχία: η Ελλάδα και η Σερβία του Μιλόσεβιτς".

Κανείς τελικά δεν ήξερε πως ο νεαρός με το χλωμά μαγούλα και το μπλέιζερ σακάκι βρέθηκε στο γραφείο του Μεγαλοβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας. Όλοι είχαν ακούσει ότι είχε κάνει σπουδές «στα ξένα», σε κάποιο από τα φημισμένα αμερικανικά πανεπιστήμια-Γιέιλ η Χάρβαρντ, κάνεις δεν θυμόταν. Δεν υπήρχε λόγος άλλωστε. Η παρουσία του Γιάννη –έτσι τον έλεγαν- περνούσε τελείως απαρατήρητη. Όταν ο Μεγαλοβουλευτής καλούσε τους άλλους στο γραφείο για να θαυμάσουν την απάντηση που έδωσε στην τηλεόραση στον Χατζηνικολάου η  στην Τρέμη  ο Γιάννης δεν συμμετείχε. Ούτε τον  καλούσε ποτέ   ο Μεγαλοβουλευτής να λάβει μέρος στις συσκέψεις για θέματα «επικοινωνιακής στρατηγικής»  όπως τα έλεγαν. Και φυσικά θα ήταν αδιανόητο να του ζητηθεί να μετέχει στις συσκέψεις που αφορούσαν τα οικονομικά του γραφείου-σε αυτές άλλωστε που γινοντουσαν συνήθως αργά το βραδύ μετείχαν μόνο οι «κολλητοί» του Μεγαλοβουλευτή.  

Τον είχαν προσλάβει στο γραφείο για να κάνει   «τεκμηρίωση»-να ψάχνει δηλαδή με τις ώρες στο Ίντερνετ να βρει στοιχεία που θα στήριζαν  κάποια επερώτηση η ομιλία  του αφεντικού του. Όταν π.χ. το αφεντικό πρόσφατα έπρεπε να κάνει μια ομιλία για τον αλύτρωτο ελληνισμό της Γροιλανδίας ο Γιάννης ξόδεψε τρία μερόνυχτα ψάχνοντας και στις πιο απόμακρες γωνιές του κυβερνοχώρου να βρει στοιχεία που  απεδείκνυαν  την ελληνικότητα των Εσκιμώων.

Όμως  η   Παρασκευή, 16   του Οκτώβρη,  έμελλε να αλλάξει οριστικά τη  ζωή του.

Η ήμερα είχε ξεκινήσει όπως όλες οι άλλες, αν  και υπήρχε διάχυτη η αίσθηση στο γραφείο   ότι κάτι το σημαντικό θα συνέβαινε. Ο Μεγαλοβουλευτής είχε κλεισθεί από τα χαράματα στο προσωπικό του γραφείο για τον «πρωινό καφέ» με τους στενούς συνεργάτες τους. Πριν από μερικές ημέρες ο ηγέτης του κόμματος  είχε παραιτηθεί ανοίγοντας τον δρόμο της διάδοχης. Ένα από τα ονόματα που έπαιζαν πολύ στα ΜΜΕ για την διάδοχη ήταν του Μεγαλοβουλευτή.

«Γιάννη μπορείς σε παρακαλώ να πας στο γραφείο των συσκέψεων;». Η ένταση στην  φωνή της Κικής, που έπαιζε μεταξύ άλλων και τον ρόλο της γραμματέως του αφεντικού , δεν άφηνε περιθώρια για αντιρρήσεις. Όλοι οι  συνεργάτες στο γραφείο σταμάτησαν να κάνουν ότι έκαναν και κάρφωσαν τα μάτια τους στον Γιάννη.

Σηκώθηκε προχώρησε και άνοιξε σιγά- σιγά την πόρτα της αίθουσας των συσκέψεων  περιμένοντας τα χειρότερα. Στο τραπέζι καθόταν ο Μεγαλοβουλευτής  με τους τρεις πιο στενούς του συνεργάτες. Μόλις είδε τον Γιάννη χαμογέλασε πλατειά και του  ζήτησε να καθίσει πλάι του.

«Γιάννη μου, θα ήθελα κατ’ αρχής να σε συγχαρώ για την δουλειά που  κάνεις όλο αυτό τον καιρό. Δεν έχω βρει τον καιρό να στο πω μέχρι σήμερα αλλά στο λέω τώρα. Όμως σήμερα  σε θέλω κάτι για πολύ πιο σημαντικό. Μήπως θέλεις  λίγο καφέ;»

«Σκέφτηκα να πάω για την αρχηγία του κόμματος» συνέχισε ο Μεγαλοβουλευτής «και σε χρειάζομαι. Χρειάζομαι να κάτσεις το Σαββατοκύριακο και να μου φτιάξεις μια ιδεολογία! Να, θέλω να μου γράψεις κάτι για φιλελευθερισμό.. ξέρεις εσύ ...τα έχεις σπουδάσει  στο εξωτερικό!» 

Ο Γιάννης αισθάνθηκε να ζαλίζεται. «Ευχαρίστως κύριε»  μπόρεσε να ψελλίσει. «Θέλετε να πηγάζει από την Αυστριακή Σχολή, τον Γαλλικό Διαφωτισμό η μήπως την   την Αγγλοσαξονική σχολή των φυσιοκρατών;» ρώτησε ο  προσπαθώντας να θυμηθεί τις διακρίσεις που είχε μάθει στο μάθημα της Πολιτικής Επιστήμης.

«Αυτά θα τα βρεις εσύ» απάντησε με μια φωνή που φανέρωνε ανυπομονησία το αφεντικό. «Άλλωστε όπως ξέρεις εμένα δεν με πολυενδιαφέρουν αυτά αλλά με έχουν πρήξει οι δημοσιογράφοι ότι λέει πρέπει να έχουμε ιδεολογία. Αυτό που θέλω είναι να είναι κοινωνικός ο φιλελευθερισμός... ξέρεις να είναι ένας φιλελευθερισμός για τον λαό όχι για τους λεφτάδες. Και πάνω από όλα Γιάννη μου να  είναι εθνικός φιλελευθερισμός- για την Ελλάδα ρε γαμώτο ! Να αυτό θέλω να μου έχεις έτοιμο την Δεύτερα : έναν εθνικό κοινωνικό φιλελευθερισμό!»

Προτού καν προλάβει να απαντήσει ο Γιάννης, ο Μεγαλοβουλευτής είχε σηκωθεί από το τραπέζι και περνώντας το χέρι του  γύρω από τον ωμό του νεοδιορισθέντα ιδεολογικού αρχιστοχαστή,  άνοιξε την πόρτα :

«Θα είμαι υποψήφιος για την αρχηγία της ΝΔ» ανακοινώσε θριαμβευτικά στους υπόλοιπους συνεργάτες. « Ο Γιάννης θα γράψει  την ιδεολογία μας. Να τον βοηθήσετε σε ότι σας ζητήσει!» 

Ο Γιάννης αισθάνθηκε ξαφνικά να τον αγκαλιάζει ένα συννεφάκι και να τον ανεβάζει ψηλά  στο ταβάνι. Από κει μπορούσε να δει   όλα τα μάτια να τον κοιτάνε-άλλα με ζήλια και άλλα με θαυμασμό. Και κάπου του φάνηκε ότι είδε και την λαμπερή Τίνα  με τα πράσινα μάτια -που μέχρι τώρα δεν καταδεχόταν να του πει  ούτε ένα γεια- να τον κοιτάει με ένα βλέμμα γεμάτο απορία, ένα βλέμμα που έλεγε «αγόρι μου που σε είχαν κρυμμένο τόσο καιρό;”  

Και τότε, εκείνη ακριβώς την στιγμή , κατάλαβε ότι το νόημα της ζωής δεν βρισκόταν ούτε στα Μάστερς, ούτε στα Διδακτορικά, ούτε στο Χάρβαρντ, ούτε στο Γιέιλ  άλλα σε ένα μόνο μέρος: Στον «εθνικό κοινωνικό φιλελευθερισμό».

Κι από τότε εμείς μεν ζήσαμε καλά, άλλα ο ήρωας μας πολύ, μα πολύ καλυτέρα.
  

2 σχόλια